Në kuadër të ekspozitës “PranverArt 16”, e zhvilluar në Galerinë e Artit Tiranë, gjatë javës së fundit të prillit 2026, skulptorja e mirënjohur Armida Laçej paraqet veprën e saj në terrakotë me titull “Pesha e udhës”. Një krijim që fton në reflektim mbi barrën, zgjedhjet dhe kuptimin e rrugëtimit njerëzor.
Terrakota, me ngjyrën e saj të dheut dhe teknikën e lashtë të punimit të baltës së pjekur, rikthen vëmendjen te origjina e njeriut, një lidhje e hershme me qenien njerëzore që shpesh humbet mes ritmit të kohës. Në këtë vepër, materiali nuk është thjesht formë artistike, por bëhet mjet që përcjell mesazhin e thellë mbi ekzistencën njerëzore.
Përmes figurave njerëzore të stilizuara, të vendosura në lëvizje, pa tipare të dallueshme të fytyrës, artistja krijon imazhin simbolik të udhëtimit që çdo individ përjeton. Një hapësirë ku çdo shikues mund të projektojë përvojën, historinë, apo pyetjet e veta.
“Pesha e udhës” nuk është thjesht titull, por reflektim mbi jetën. Figurat, ndonëse pjesë e një grupi në lëvizje, që ecin së bashku, përcjellin ndjesinë e një përvoje të brendshme personale, duke nënvizuar se çdo njeri mbart barrën e vet, por njëkohësisht është pjesë e një rrugëtimi të përbashkët. Shpesh, mënyra se si e përballojmë këtë peshë përcakton kuptimin që i japim udhëtimit tonë.
Në gjuhën e heshtur të skulpturës, ku forma dhe materiali marrin vendin e fjalës, artistja Armida Laçej krijon një hapësirë interpretimi mbi jetën, zgjedhjet dhe marrëdhëniet njerëzore. Krijimi mbetet i hapur për secilin shikues, duke e ftuar të reflektojë mbi raportin me veten dhe të tjerët.
Në të njëjtën kohë, kjo skulpturë rikonfirmon rolin e rëndësishëm të grave krijuese në artin shqiptar. Përmes ndjeshmërisë artistike dhe thellësisë së mendimit, skulptorja Laçej dëshmon se krijimtaria femërore nuk sjell vetëm vlera estetike, por edhe aftësinë për të kthyer përvojën njerëzore në dialog me shoqërinë.
Vepra “Pesha e udhës” i shtoi një dimension të thellë misionit të “PranverArt 16” dhe duke na rikujtuar se rrugët që ndjekim nuk janë thjesht fat por ato janë zgjedhje, rezultat i vendimeve tona. Dhe dinjiteti me të cilin i përshkojmë këto rrugë është ai që na dallon, pavarësisht nëse ecim vetëm apo mes të tjerëve.
